اصول طراحی نوارهای حامل عمدتاً حول چهار هدف اصلی می چرخد: محل دقیق اجزاء، سازگاری با سیستم های خودکار، حفاظت از محیط زیست و قابلیت اطمینان ساختاری. فرآیند طراحی سیستماتیک است و ویژگی های خاص قطعات الکترونیکی را با الزامات عملیاتی خطوط تولید SMT (فناوری کوه سطحی) ادغام می کند. موارد زیر اصول کلیدی طراحی را تشریح می کند:
اصول طراحی سازه
طراحی حفره (جیب).
حفره ها در فواصل مساوی در طول نوار حامل توزیع می شوند و برای نگهداری و ایمن سازی قطعات الکترونیکی جداگانه (مانند مقاومت ها، خازن ها، آی سی ها و غیره) استفاده می شوند.
ابعاد حفره ها باید دقیقاً با خطوط خارجی اجزاء مطابقت داشته باشد تا از جابجایی یا آسیب در حین حمل و نقل جلوگیری شود. برای حفره های عمیق، حداقل ضخامت پایین (به عنوان مثال، بیشتر یا مساوی 0.12 میلی متر) باید حفظ شود تا جذب ضربه ایجاد شود.
طراحی سوراخ نمایه سازی
این سوراخها که در امتداد لبههای هر دو طرف نوار حامل قرار دارند، با چرخدندههای تغذیهکننده دستگاه انتخاب-و-درگیر میشوند تا انتقال دقیق و گام به گام را تسهیل کنند.
فاصلههای معمول از مرکز-به-۲ میلیمتر، ۴ میلیمتر و ۸ میلیمتر است. طرح ها باید با استانداردهایی مانند EIA-481، JIS C 0806 و IEC 60286-3 مطابقت داشته باشند.