ابتدا اجازه دهید تعریف نوار حامل را مرور کنیم. نوار حامل محصولی مانند نوار{1}}است که در زمینه بسته بندی الکترونیکی استفاده می شود. دارای ضخامت خاصی است و دارای حفره هایی است (همچنین به عنوان "جیب" شناخته می شود)-با فواصل مساوی در طول آن-برای نگهداری قطعات الکترونیکی طراحی شده است، و همچنین سوراخ های چرخ دنده ای که برای نمایه سازی و موقعیت یابی استفاده می شوند. نوارهای حامل عمدتاً در صنعت مونتاژ قطعات الکترونیکی استفاده می شوند. هنگامی که همراه با یک نوار پوششی (یا نوار آب بندی) استفاده می شوند، برای قرار دادن و ایمن سازی اجزای الکترونیکی-مانند مقاومت ها، خازن ها، ترانزیستورها و دیودها-در داخل جیب های نوار حامل کار می کنند. با مهر و موم کردن نوار پوشش روی نوار حامل، یک ساختار بسته بندی بسته تشکیل می شود که به طور موثری از قطعات الکترونیکی در برابر آلودگی و آسیب فیزیکی در طول حمل و نقل محافظت می کند.
نسبت سطح تراشه به سطح بسته بندی باید تا حد امکان نزدیک به 1:1 باشد تا کارایی بسته بندی به حداکثر برسد.
لیدهای کامپوننت باید تا حد امکان کوتاه نگه داشته شوند تا تاخیر سیگنال به حداقل برسد. برعکس، فاصله بین لیدها باید به حداکثر برسد تا از تداخل متقابل جلوگیری شود و عملکرد کلی افزایش یابد.
بر اساس الزامات مدیریت حرارتی، طراحی بسته بندی نازک تر به طور کلی ترجیح داده می شود.
اطلاعاتی در مورد ماشینهای شکلدهی نوار حامل: ماشینهای شکلدهی نوار حامل تخت-برای نوارهای حامل با عرض 12 میلیمتر یا بیشتر مناسبتر هستند-بهویژه آنهایی که دارای عمق حفره "KO" (سطح عمق ثانویه) بیش از 4 میلیمتر هستند.
ماشینهای تخت{0}}تخت، پایداری کمتری در فرآیند تشکیل نوار حامل نشان میدهند. به طور خاص، کنترل مقادیر P2 (پیچ) و F (حفره-به-حفره چرخدنده) چالشهای مهمی را به همراه دارد، در نتیجه دستیابی به قالبگیری با دقت بالا را دشوار میکند.
دستگاههای نوار حامل{0}نوع غلتکی از یک سیستم قالبگیری استفاده میکنند که شامل قالب (قالب ماده) و پانچ (قالب نر) است. دقت پانچ مستقیماً دقت قالب گیری نوار حامل حاصل را تعیین می کند. تجهیزات داخلی فعلی می توانند به تحمل دقت 0.05 ± میلی متر دست یابند، در حالی که دستگاه های شکل دهی نوار حامل وارداتی قادر به رسیدن به دقت 0.01 ± میلی متر هستند.